دلکده

این دو شعر رو تقدیم می کنم به همه ی کسایی که دلاشون مثل آب پاک و زلاله

اگه دردی دارم بزار تو دلم بمونه  /  نمی خوام کسی بدونه چرا دلم می خونه

ولی بدون ، عشق منی تو داری دل می کنی  /  دیگه بزار بگم همه جون منی

خسته شدم آخه چقدر بگم  /  شاید فایده نداره ولی بازم می گم

اگه دل به تو بستم بدونم خودمو شکستم چرا  نمی خوای تو اینو بفهمی

تو دو راهی می مونم ولی نمی خوام تو اینو بفهمی

فکر من هر لحظه تو شدی ، نمی دونی چی کشیدم ، بی تو خیلی تنهام

عشقمو از چشمام تو بخون ، بدونی که من اسیرم ، بی تو خیلی تنهام

نیستی تو که ببینی قلبم شکسته ، دلم اینجا گرفته ، دیگه فرصتی نمونده

نیستی تو که ببینی دستام سرده ، نفسم بی تو گرفته ، بی تو زندگی سخته

اشکام ارزشی نداره ، واسه تو دیگه ، بی تفاوت از من یکی تو نگذر

حتی واسه ی یه لحظه ، دوریتم نمی ارزه ، نمی تونم ببینم تو رو با یکی دیگه

زندگیم بی تو رنگی نداره ، دلم بی تو آروم نداره ، داره تو رو کم میاره

فراموشم نکن ، تو نذار برو دیگه ترکم نکن ، دلم بی تو میمیره ، بیشتر از این با من بازی نکن

تنهام گذاشتی جای خالیت اینجا حس می شه ، تنهام گذاشتی با بوی عطرت گریم می گیره

تو رو از خاطرم برده تب تلخ فراموشی  /  دارم خو می کنم با این فراموشی و خاموشی

چرا چشم دلم کوره عصای رفتنم سسته  /  کدوم موج پریشونی تو رو از ذهن من شسته

خدایا فاصلت تا من خودت گفتی که کوتاهه /  از این جا که من ایستادم چقدر تا آسمون راهه

من از تکرار بیزارم از این لبخند پژمرده  /  از این احساس یأسی که تو رو از خاطرم برده

به تاریکی گرفتارم شبم گم کرده مهتابو /  بگیر از چشمای کورم عذاب کهنه ی خوابو

چرا گریم نمی گیره مگه قلب من از سنگه  /  خدایا من کجا میرم کجای جاده دلتنگه

می خوام عاشق بشم اما تب دنیا نمیزاره  / سر راهه بهشت من درخت سیب می کاره

شاهدی هر روز وارد زیارتگاهی می گشت و می گفت : ندانم سحر ها تازگی را ندهی چرا تو بر نگاه ساده ی تازه روی نو خانه دل گشته و راز ها وشور های امروزی نی یاد را چرا اینگونه می نوازی. قیامی آسمانی سر میکده ی یاری کن /نازی سرخوش تر راهی این نسرین کن /عطش شعله قهر تباهی وا نرهانید مرا /نی ساقی توان،راه نشان دل کن-از نگاهتاریک ظهر امروز،رنگ نورهایم سایه ای نهان کرده .این سایه به دور انداز دل را خدایی کن -.

شاهد به هوای او، صبح گاه به حوایش نی،ساز تمام رازناگفته به دامانش می برد. نجوای سحرگاهی تاریخ رانشان می کند،تاریخ دلشدگی را و ما پاک راهی سحری نه سوی ترانه ها ،روی نگاه حمد می گشاییم دردها را،زحمد تاع زمان چه زود رام می شود .خدایا از نگاه سردش ترانه ها رها نکن / ترانه سر مرا ز عشق من جدا مکن/ شفا همین رهگذری و زار و ناله سمن /ترانه ی رهایی،ندای بی صدا شدن/ لاله توافی زند فردا تک نگاهش/ستاره تنها ترین رگبار ندایش/.شاهد همه راه وصال ز ره دل پیموده است و ناله سر تکانی روی نزول داده است.

نذورات سه تبار را با ندایی پاسخ می گویند که برترینشان عاشقانند. نگار سوره های توحید را نداوار به گوش دل زمزمه می کرد و ازعمق شبها قوای دل را تازه می کرد و شاهد هزار راز وداع زان گوش دل داشته را ،به صد آه دل آغشته می کرد . صدای درد
آهیر قیام تار نی، سرترانه ی راه نوازش را به دوش آسمان تکیه می کرد . محبت همره راه بهار، آسان نیایش نگار ، سهم ترانهی راه نیایش را از او می گرفت . تاجی ندارد هاخانی آهیر به گفته دل نهان ساز تباهی رنگ نا گفتنی ها.کاش وادی یار را نمایان تر کنی تا نماینده هر آه .داغ ور سحر تا تاراج داغ آهیر را می گواهد نور سپید تقدیر راز نگاه این قسم آشکار نکند.

شاخهها هراس رگبار و زیارت نور دارند آنوقت نورها سایه تو روشن نگاه می دارد.قفس از سوز مرغ یاس می کند یاد اما راهوار وادی شور ،امید نگاهت یاسی می کند.برای نوشتن سطر ها توان راهپیمایی نوشتن برا قلم تویی لیک نشستی ساکت ترانه راهنمایی نویسنده را می خوانی .لحظه طولانی ترین فاصله ها است در راه وادی غروب که می گذرد مردمی ها نگران و عدالت ناستایش ترین رنگ نغض است.

شاهد به زیارت گاه نرفت سالی ،تنها را نگاه قیام آسمان سیاه مرطوب یاری شد وآسمان نیز نبارید بر شاهد هوای راز وادی زیارت یار،حال او رهگذر وادی شب است نه یادگاری زعشقو دوست داشتن آهیر.

از يك عاشق شكست خورده پرسيدم:

 بزرگ ترين اشتباه؟ گفت عاشق شدن

گفتم بزرگ ترين شكست؟ گفت شكست عشق

گفتم بزرگترين درد؟ گفت از چشم معشوق افتادن

گفتم بزرگترين غصه؟ گفت يك روز چشم هاي معشوق رو نديدن

گفتم بزرگترين ماتم؟ گفت در عزاي معشوق نشستن

گفتم قشنگ ترين عشق؟ گفت شيرين و فرهاد

گفتم زيبا ترين لحظه؟  گفت در كنار معشوق بودن

گفتم بزرگترين رويا؟ گفت به معشوق رسيدن

پرسيدم بزرگترين ارزوت؟ اشك تو چشماش حلقه زدو با نگاهي سرد گفت

( مرگ)

زین دایره مینا خونین جگرم ای دل         تا حل کنم این مشکل در ساغر مینایی

مگر بر باد با بازی های کودکانه خود، در راه نبودم، چرا باد هم گذاشت در گوشه ای من را،نگاهم را ابری که بارانی ست هم نمی فهمد،چرا هایش را نمی دانم و ای کاش زبانم لال زبانی بود که حتی صدایی را به خوبی صدای سکوت تقلید کند .

درین دنیای بارانی گریانی چو من.........................قطره اشکم که خواهد دید مگر معبود من

که معبود نیز این روزها فراموش کرده مرا . صبوری از من و دل درراهی که باد اکنون این چنین می پیماید.خداوندا صبوران را صبوری و مرا اندکی بیش از صبوری ده، که در دیار دردمندی صبوری اندک و مرگ بسیار است «درست ترین کار از دست ندادن و بدترین کار اصرار است .»

و یادمان باشد هیچ گاه خاطرات را زا ذهن هامان پاک نکنیم زیرا ؟

گویند ز قدیم کوه به کوهی نرسد                   ما که دانیم سنگ و کوه نیستیم

و من با اینکه می دانستم ؛ « باز شده جمع دوست با بُدنم تلخ چو زهر» و باید « روم از بر دوست زود تر » لیکن اصرار را بر از دست ندادن ترجیح داده و به حالی اینچنین گرفتار گشته ام اما، به قولی من که از صد سوراخ گزندم ، روم بر سوی عشق بی گزندم.هزاران گزش بر من انگار، چو شهدی و عسل بود و پسندم .

* دروغ گوی نامردی مرا بر هیچ و پوچ آویخت بر دار،خداوندا تو کاری کن بیفتد بر زمین زار .

واسه این که از تو دورم به تو مدیونم

واسه کشتن غرورم به تو مدیونم

تو که حرمتو شکستی پای عهدت ننشستی

گرچه بازم تو نیازم لحظه هام و بد می بازم به تو مدیونم

واسه این چشای خیسم به تو مدیونم

این که از غم می نویسم به تو مدیونم

این که بی جونم و سردم این که بی روحم و زردم

پی آرامشی که بردی و من پی اش می گردم

به تو مدیونم

به تو مدیونم غرورم و شکستی عین شیشه

به تو مدیونم که کشتی دلمو واسه همیشه

به تو مدیونم منو دادی به این بها بهانه

به تو مدیونم واسه بغض عمیق این ترانه

به تو مدیونم شکستی حرمت شب و من و ماه

به تو مدیونم کم آوردی و رفتی اول راه

به تو مدیونم عزیزم واسه این حاله مریضم

اگه مثله برج سنگی جلوی چشات می ریزم

به تو مدیونم

به تو مدیونم و دینم و ادا می کنم حتماً

نشونت می دم چه رنجی داره هر چی کردی با من

واسه این که تو خجالت محبتات نمونم

جونمم می دم و می بینی پای حرفمم می مونم

از دوستان عزیز می خواهیم که اسم لینک ما رو از شایعات به دلکده تغییر دهند

آشنا

کاش پا به عرصه ی این هستی نمی گذاشتم ، کاش وقتی در کش و قوس قرار می گرفتم تحمل می کردم ، کاش زمان می ایستاد بر می گشتم به دوران کودکیم دورانی به پاکی گل ها ، کاش وقتی که دل پر بود همشو رو کاغذ می تونستم خالی کنم و از همه مهمتر کاش ظرفیت ها بالا بود تا می نوشتم ، می نوشتم به وسعت دلم به پهنای دیدم از این دنیا ، و ای کاش که گوشی  بود که بشنوه که اگه بود الان اینجا نمی نوشتم ؛ کاش وقتی که دلم می خواست گریه کنم می تونستم جلوی این غرور کاذب رو بگیرم کاش فقط تو تنهایام نمی نوشتم کاش هر وقت بهم میگفتن برو می رفتم و دیگه بر نمی گشتم تو اصلاً از کاش های ناگفته ی دلم چی می دونی ؟ عیب نداره ای نادانی از درک تونیست از قلم منه من قلمم بهم اجازه نمیدم رو راست باشم .

آشنا

گندهای خود را به ما بسپارید

این جوان عاشق مجنون بی عقل فقط راز خود با کسی گفت که از جنس روحش نبود این عاشق بد کار ما با گذشت مدتی دیگر دل در دلش نبود همه دلداری های آن روح بر او تاثیر داشت و در زار عاشقی تقدیر داشت سهم آن سنگ صبور در زندگی عشق دیگر بود ولی عاشق مگر می توانست که تغییر دهد تقدیر را سهم خود از زندگی سنگین را (مانند سنگ) در فال او بنوشته اند تاد مرگ در سوگ عشق این یکی یا آن یکی هر روز را

ادامه مطلب را هم نگاهی بکنید